Waarom durven spreken meer oplevert dan een stapel grammatica

Tijdens de eerste les van een groepscursus Spaans vragen we iedereen om een koffie te bestellen. In het Spaans, hardop, aan een mededeelnemer die de ober speelt. Bijna niemand begint met de vraag zelf. Mensen beginnen met een verontschuldiging: dat hun uitspraak slecht is, dat ze de woorden kwijt zijn. De woorden zijn er meestal wel. Wat ontbreekt is de gewoonte om iets fout te zeggen en gewoon door te gaan. Dat verandert in de weken daarna, vooral doordat de groep twintig weken bij elkaar blijft, met dezelfde acht mensen aan tafel. Daardoor wordt een fout goedkoper. Iemand zegt per ongeluk dat hij een kers wil in plaats van een biertje, de tafel lacht, en de week erna zit het woord erin. De docent schrijft intussen op het bord wat er misging en laat dezelfde situatie nog een keer langskomen. De grammatica komt langs op het moment dat je hem nodig hebt. Wat thuis helpt, is kort en saai. Twintig tot dertig minuten per week is genoeg. Lees de zinnen van de les één keer hardop voor en neem jezelf op met je telefoon. Luister daarna één keer terug. Dat terugluisteren is ongemakkelijk en daarom slaan de meeste mensen het over, maar het is het enige moment waarop je hoort wat je echt zegt in plaats van wat je denkt te zeggen. Een app met een streak van driehonderd dagen zegt weinig over of je in Madrid een gesprek overleeft. Wie wil weten waar hij staat, kan beter twintig minuten komen praten. Tijdens een intake is er geen toets met meerkeuzevragen: de docent praat met je en hoort waar het misgaat, waar het al goed loopt en welke groep er bij je past.